Ik dacht dat het de waarheid was… tot ik opnieuw leerde kijken

Soms zijn er dingen waarvan we niet eens meer weten dat we ze ooit zijn gaan geloven.

We noemen ze geen gedachten meer.

We noemen ze geen overtuigingen meer.

We noemen ze de waarheid.

“Ik kan dit niet.”

“Zo ben ik nu eenmaal.”

“Dit hoort niet bij mij.”

“Dit is gewoon hoe het is.”

Maar wat als sommige waarheden eigenlijk overtuigingen zijn die we zo vaak hebben herhaald, dat we vergeten zijn dat we ze ooit zelf hebben aangenomen?

Ik ontdekte dat op verschillende momenten in mijn leven.

De overtuiging dat ik niet in het donker kon rijden. Toen ik net mijn rijbewijs had gehaald, ontstond er een overtuiging: ik kan niet in het donker rijden.

Ik geloofde het echt.

Als ik wist dat ik ’s avonds ergens heen moest en het misschien donker zou zijn, voelde ik spanning. Ik dacht vooruit. Ik zocht oplossingen. Misschien kon ik met de trein. Misschien kon iemand anders rijden.

Niet omdat ik het ooit echt had onderzocht.

Maar omdat mijn overtuiging mij vertelde dat ik het niet kon.

Tot het moment kwam dat ik wel in het donker moest rijden. En toen ontdekte ik iets bijzonders. Ik kon het eigenlijk gewoon.

Mijn ogen waren niet ineens veranderd. De weg was niet ineens anders geworden.

Wat veranderd was, was mijn overtuiging over wat mogelijk was. Mijn gedachte had mijn ervaring beïnvloed.

De overtuiging dat ik geen haring lustte

Een ander voorbeeld lijkt misschien klein, maar liet mij hetzelfde mechanisme zien.

Ik dacht dat ik geen haring lustte.

Dat wist ik gewoon. Terwijl ik het nog nooit had geprobeerd.

Toen ik besloot om het te proberen, merkte ik dat er eigenlijk twee stemmen aanwezig waren.

De ene stem zei: “Proef gewoon. Wees nieuwsgierig. Ervaar wat er werkelijk gebeurt.”

De andere stem zei: “Nee, je lust dit niet. Je vindt dit vies. Zoek maar naar bewijs dat het klopt.”

Ik merkte hoe sterk een overtuiging kan zijn.

Zelfs terwijl je iets nieuws probeert te ervaren, kan een oude overtuiging proberen de uitkomst al te bepalen.

De overtuiging over hoe ik naar mezelf keek

Misschien was het meest bijzondere voorbeeld wel de manier waarop ik jarenlang naar mezelf keek.

Ik had ideeën meegekregen over hoe iets eruit hoorde te zien. Wat mooi was. Wat goed was. Wat anders zou moeten. En daardoor keek ik niet meer helemaal naar wat er werkelijk was.

Ik keek door een overtuiging heen.

Afgelopen jaar begon ik daar anders naar te kijken. Niet vanuit een oordeel, maar vanuit nieuwsgierigheid.

En op een moment keek ik terug naar een foto van mezelf van vroeger. En ik dacht: "Hoe heb ik dit ooit zo anders kunnen zien?”

De foto was niet veranderd.

Mijn lichaam was niet veranderd.

Wat veranderd was, was mijn blik.

De interne bril waardoor ik naar mezelf keek.

De betekenis die ik eraan had gegeven.

Welke waarheden draag jij met je mee?

Binnen NextGen NLP onderzoeken we overtuigingen.

Niet omdat gedachten fout zijn.

Niet omdat overtuigingen slecht zijn.

Onze overtuigingen ontstaan vaak met een reden. Ze helpen ons om de wereld te begrijpen en geven ons houvast.

Maar soms houden ze ons ook kleiner dan nodig.

Daarom vind ik het waardevol om mijn eigen overtuigingen regelmatig opnieuw te onderzoeken.

Als een soort weegschaal:

Klopt dit nog steeds?

Helpt deze overtuiging mij?

Maakt deze gedachte mijn wereld groter of kleiner?

Want een overtuiging voelt vaak als een feit.

Maar misschien is het soms alleen een verhaal dat we zo vaak hebben gehoord, dat we vergeten zijn dat we het ooit zelf zijn gaan geloven.

De vraag die mij steeds opnieuw helpt:

Is dit werkelijk waar?