Jouw mening doet er niet zo toe!

“Jouw mening doet er niet zo toe.”

(En waarom dat misschien wel het meest bevrijdende is wat je kunt horen)

Als je dit zo leest, voel je misschien direct weerstand. Hè? Natuurlijk doet mijn mening er wel toe.

En laat ik daar meteen helder over zijn: jij doet ertoe.

Wat jij voelt, wilt, verlangt en waar jij jezelf naartoe wilt bewegen, dat is belangrijk.

Dat verdient aandacht, zorg en respect.

Maar… de mening die jij hebt over een ander, of de mening die een ander heeft over jou, die zegt verrassend weinig over de persoon over wie het gaat.

En alles over degene die die mening vormt.

Assertief zijn

We leren assertief te zijn.

Om onze mening te geven.

Om te zeggen wat we vinden en waar we voor staan.

En laat ik ook hier helder zijn: dat is waardevol.

Het is belangrijk dat je weet wat je denkt, voelt en wilt.

Dat je grenzen kunt aangeven.

Dat je jezelf niet wegcijfert.

Maar dat is niet waar ik het hier over heb.

Ik heb het niet over jezelf verloochenen.

Niet over inslikken wat er in je leeft.

Niet over stil zijn terwijl iets voor jou wezenlijk is.

Ik heb het over iets anders.

Over de lading die we geven aan meningen.

Over hoe we de mening van een ander, of die van onszelf, verwarren met waarheid.

En hoe we onszelf vervolgens laten sturen door iets wat in essentie een perspectief is.

Assertief zijn gaat over trouw zijn aan jezelf.

Maar vrij zijn, gaat over niet gevangen zitten in wat een ander van jou vindt, of in wat jij denkt te moeten vinden van de keuzes van de ander.

Iedereen kijkt door zijn eigen bril

We doen vaak alsof een mening iets objectiefs is.

Alsof iemand “gewoon ziet hoe het is”.

Maar niemand kijkt zonder filter.

Iedereen kijkt vanuit:

• zijn eigen geschiedenis

• zijn eigen waarden

• zijn eigen angsten

• zijn eigen overtuigingen

• zijn eigen definitie van succes, geluk of veiligheid

Dus zelfs als iemand het allerbeste met je voorheeft, dan nog wil diegene het allerbeste vanuit zijn of haar perspectief.

En dat perspectief kan totaal anders zijn dan het jouwe.

Wat voor de één een veilige keuze is, voelt voor de ander als een gevangenis. Wat voor de één ambitie is, voelt voor de ander als leegte. Wat voor de één “logisch” lijkt, kan voor jou juist volledig tegen je natuur ingaan.

En dan zijn er nog reviews

We lezen ze massaal. Over producten. Over bedrijven. Over trainingen.

En ja, soms zijn ze helpend. Ze zeggen iets over of iets doet wat het belooft. Of er een bepaalde mate van kwaliteit geleverd wordt.

Maar ook een review is geen waarheid. Het is een ervaring. En die ervaring is persoonlijk.

De één vindt het belangrijk dat iets snel geleverd wordt. De ander hecht veel meer waarde aan persoonlijke aandacht. De één wil efficiëntie en duidelijkheid. De ander zoekt juist warmte en ruimte.

Dus zelfs een enthousiaste review of een kritische opmerking vertelt vaak meer over de schrijver dan over datgene waar het over gaat.

De verwarring die we vaak maken

We halen feedback, reviews en meningen gemakkelijk door elkaar met waarheid.

Maar feedback is een perspectief. En waarheid… die ervaar je alleen zelf.

Toch gebruiken we de mening van anderen, of die nu persoonlijk is of in de vorm van een review, als richtingaanwijzer voor ons leven.

We laten ons remmen. Of opjagen. Of we gaan twijfelen aan iets wat we diep vanbinnen allang wisten.

Niet omdat de ander gelijk heeft maar omdat we vergeten vanuit welk perspectief er gesproken wordt.

Terug naar jouw innerlijke kompas

De vraag is dus niet:Wat vinden anderen hiervan? of: Wat zeggen de reviews?

Maar: Wat klopt er voor mij? Wat brengt mij dichter bij rust, richting en vertrouwen? Welke keuze voelt als een beweging naar mezelf toe, in plaats van ervan weg?

Dat vraagt verantwoordelijkheid. En moed.

Want het betekent dat je niet langer kunt leunen op goedkeuring of afkeuring van buitenaf.

Maar het betekent óók vrijheid.

Misschien is dit wel de essentie

Niet: “Mijn mening doet er niet toe.”

Maar: “De mening van een ander, zelfs verpakt als advies of wens, bepaalt niet wie ik ben, en niet waar ik naartoe ga.”

En als je dát echt laat landen,dan wordt het ineens een stuk stiller van binnen.

En in die stilte wordt jouw eigen stem weer hoorbaar.

Niet voor of door anderen maar vooral voor en door jou zelf!

Analoge fotografie door Marianne de Wit Koenen